آموزش آسانسور/استاندارد

عمق چاهک (پیت)

دو شرط اصلی بند ۵.۷.۳.۳ برای فضای امن چاهک و روش رسیدن به حداقل عمق با یک مثال.

چاهک باید آن‌قدر عمیق باشد که اگر کابین روی ضربه‌گیر کاملاً فشرده بنشیند، تعمیرکار داخل چاهک له نشود. بند ۵.۷.۳.۳ استاندارد دو شرط اصلی دارد:

  1. در کف چاهک جای یک مکعب آزاد 0.5 × 0.6 × 1.0 متر باشد (روی هر کدام از وجه‌هایش).
  2. فاصله‌ی آزاد بین کف چاهک و پایین‌ترین بخش‌های کابین دست‌کم ۰٫۵ متر باشد. برای برخی اجزا مثل پاشنه‌کش جلوی کابین، پاراشوت و کفشک‌ها که نزدیک ریل یا دیواره‌اند، استاندارد استثنا قائل شده است.

از شرط به عمق چاهک: باید دید کابین روی بافر فشرده چقدر زیر کف پایین‌ترین توقف می‌رود. این مقدار برابر است با فاصله‌ی کابین تا بافر به‌علاوه‌ی کورس بافر. به آن عمق پایین‌ترین بخش کابین زیر کفش و ۰٫۵ متر فاصله‌ی آزاد اضافه می‌شود. پایین‌ترین بخش معمولاً یوک پایین یا پاراشوت است. همین حساب باید با جای مکعب هم چک شود.

مثال ساده‌شده: یوک پایین ۳۰۰ mm زیر کف کابین، فاصله‌ی کابین تا بافر ۲۰۰ mm و کورس بافر پلی‌اورتان ۱۰۰ mm:

PIT ≥ 300 + 200 + 100 + 500 = 1100 mm

چیزهای دیگر داخل چاهک: کلید توقف اضطراری، پریز برق، نردبان ایمن برای پایین رفتن، کف صاف و بدون آب، و در ۲:۱ زیر کابین، فضای فلکه‌های کابین که عمق بیشتری می‌خواهد.

در طراحی آسان آسانسور: با وارد کردن ارتفاع پیت، برنامه هر دو شرط را با نوع بافر، سرعت و جای فلکه‌ها کنترل و برش عمودی چاهک را رسم می‌کند.شروع طراحی

عددهایِ این مطلب بر پایه‌یِ EN81-1 (استاندارد ملی ۶۳۰۳) است؛ برایِ طراحیِ نهایی متنِ رسمیِ استاندارد و مقرراتِ جاری را ملاک قرار دهید.