اورهد باید آنقدر باشد که اگر قاب وزنه روی ضربهگیر کاملاً فشرده بنشیند و کابین بالا برود، تعمیرکار روی سقف کابین هنوز جای امن داشته باشد. ملاک این حالت، بند ۵.۷.۱.۱ استاندارد برای آسانسور کششی است (v = سرعت نامی به m/s):
| شرط در حالت بافر فشردهی وزنه | حداقل (m) |
|---|---|
| حرکت هدایتشدهی باقیماندهی کابین روی ریل | 0.1 + 0.035v² |
| فاصلهی آزاد بالای سطح ایستادن روی سقف کابین | 1.0 + 0.035v² |
| از بالاترین تجهیز روی کابین تا پایینترین نقطهی سقف چاه | 0.3 + 0.035v² |
| از کفشکها، اتصال سیم و سردرب کابین تا سقف چاه | 0.1 + 0.035v² |
| فضای آزاد روی سقف کابین | یک مکعب 0.5 × 0.6 × 0.8 |
عبارت 0.035v² نصف مسافت پرش کابین به سمت بالا پس از نشستن وزنه روی بافر است. برای v = 1 m/s مقدارش 0.035 m (۳۵ mm) و برای v = 1.6 m/s حدود ۹۰ mm است.
برای تبدیل این شرطها به اورهد، به هر کدام یک مقدار ثابت اضافه میشود: فاصلهی وزنه تا بافر بهعلاوهی کورس بافر وزنه. این مقدار همان مسافتی است که کابین از طبقهی آخر بالاتر میرود. برای شرط سطح ایستادن هم ارتفاع سقف کابین از کف آن اضافه میشود. بزرگترین نتیجه، حداقل اورهد است.
یک مثال سادهشده: v = 1 m/s، سقف کابین 2.30 m بالای کف، فاصلهی وزنه تا بافر 0.25 m و کورس بافر 0.10 m:
یعنی حداقل حدود ۳۷۰۰ mm. در ۲:۱ با فلکههای روی کابین، بالاترین تجهیز معمولاً یوک و فلکههاست و شرط سطر سوم ممکن است تعیینکننده شود.
عددهایِ این مطلب بر پایهیِ EN81-1 (استاندارد ملی ۶۳۰۳) است؛ برایِ طراحیِ نهایی متنِ رسمیِ استاندارد و مقرراتِ جاری را ملاک قرار دهید.
