آموزش آسانسور/مبانی

اجزای اصلی آسانسور کششی

چاه، چاهک، اورهد، ریل‌ها، یوک، قاب وزنه و موتور؛ نام و جای هر جزء برای خواندن و کشیدن نقشه.

آسانسور کششی یعنی کابین و قاب وزنه که با سیم بکسل از روی فلکه‌ی موتور آویزان‌اند و اصطکاک سیم با شیار فلکه آن‌ها را جابه‌جا می‌کند. شناختن نام و جای هر جزء، اولین قدم برای خواندن و کشیدن نقشه است.

در چاه

  • چاه (شفت): فضای قائمی که کابین و وزنه در آن حرکت می‌کنند؛ با عرض (SW) و عمق (SD) مشخص می‌شود.
  • چاهک (پیت): فاصله‌ی کف پایین‌ترین توقف تا کف چاه؛ جای ضربه‌گیرها و فضای امن تعمیرکار.
  • اورهد: فاصله‌ی کف بالاترین توقف تا زیر سقف چاه.
  • ریل‌ها: دو ریل راهنمای کابین و دو ریل قاب وزنه که با براکت به دیوار یا قاب فلزی چاه بسته می‌شوند. فاصله‌ی دو ریل کابین را دهانه (BG) و دو ریل وزنه را DBG می‌گویند.

کابین، وزنه و موتور

  • کابین و یوک: کابین روی یک قاب فلزی به نام یوک سوار است. یوک کفشک‌هایی دارد که روی ریل می‌لغزند و ترمز ایمنی (پاراشوت) هم روی آن نصب است.
  • قاب وزنه: وزن کابین به‌اضافه‌ی حدود نصف ظرفیت را جبران می‌کند تا موتور فقط اختلاف وزن را بکشد.
  • موتور و فلکه‌ی کشش: در موتورخانه یا (در MRL) داخل خود چاه. موتورهای امروزی بیشتر گیرلس‌اند: فلکه مستقیم روی محور موتور و بدون گیربکس.
  • تجهیزات ایمنی: گاورنر (کنترل سرعت)، ترمز ایمنی، ضربه‌گیرهای کف چاهک و قفل درب‌ها.
در طراحی آسان آسانسور: با وارد کردن ابعاد چاه، همه‌ی این اجزا در پلان طراحی، پلان عمودی و نمای سه‌بعدی جانمایی و رسم می‌شوند.شروع طراحی

عددهایِ این مطلب بر پایه‌یِ EN81-1 (استاندارد ملی ۶۳۰۳) است؛ برایِ طراحیِ نهایی متنِ رسمیِ استاندارد و مقرراتِ جاری را ملاک قرار دهید.